چند روز پیش کتابی خوندم به نام خاکهای نرم کوشک 

 خاطراتی بود درباره یکی از فرماندهان جنگ به نام شهید برونسی 

با خوندن این خاطرات واقعاً آرزو کردم که ای کاش اون زمان من سن الانمو داشتم و همه این دورانو با چشمای خودم می دیدم .

یه نکته ای که خیلی توجه منو به خودش جلب کرد این بود که شهید از بیت المال چیزی  قبول نمی کرد حتی وقتی که از طرف امام  خمینی (ره) به طور کاملاً غیرمنتظره به حج مشرف می شه بعد از برگشت هزینه سفرو به بیت المال برمی گردونه حتی بارها شده بود که به جای پول بیت المال از پول شخصی هزینه کرده بود با وجود این که خونواده خودش در مضیقه بودند.

البته فقط شهید برونسی این کارو نمی کرده اون روزا خیلی ها یاد گرفته بودند که به خاطر دیگران از حقوق خودشون بگذرند ،اما حالا بابی تفاوتی هایی که ما دچارش شدیم ،با غفلتهامون که باعث شده یادمون بره چشمای نگران یکی لحظه به لحظه مارو زیرنظر داره ،تازه ادعامون هم می شه که منتظریم،یادمون رفته که قرار بوده شیعیان زینت آقاشون باشند نه مایه شرمندگیشون اما ...

خداوندا نيک مي دانم که مردمان همه عصرها به تو و مردي از تبار تو چشم اميد داشته اند ،هرچند که هريک به زبان خود بر او نامي نهاده اند اما فرقي نمي کند که او مهدي ،سوشيانس ،ايستاده ،کالکي ،مسيح ،ماشيح يا... باشد .مهم اينست که او مرد سوار براسب سفيد ،برپاکننده عدل و راستي در جهان ،حيات بخش نام  تو در زمين ،تمام کننده رسالت انبياء و نويد بخش آزادي و آزادگي براي نسل بشر است .

بارالها من نيز چون ديگران منتظرم ،منتظر ظهور مردي پاک سرشت و نيک نام ،فردي که منجي اميدبخش تمام دورانهاست و همه وهمه او را مي شناسند.

پس  پروردگارا صداي ما را بشنو و دست هاي نياز ما به سوي بارگاهت را نظاره کن ،همگي يک خواسته داريم ...

                                                             اللهم عجل لوليک الفرج

                                                              هم تو سلام می کنی رهگذران خسته را

سلام ...

من اومدم !